Historia produkcji szkła

Categories Uncategorized
0

     Szkło znane jest ludzkości od dawien dawna. Kultury żyjące w pobliżu wulkanów miały dostęp do szkła występującego naturalnie w rozmaitych rodzajach i zabarwieniach.

Uczeni ustalili, że rozpoczęto je produkować w Mezopotamii, a najstarsze źródła mówią, że użytkowano je już 3,5 tys. lat temu. Według rzymskiego historyka Pliniusza Starszego, to feniccy kupcy przez przypadek wytopili szkło w ognisku około 5000 p.n.e.

Thilo Rehren z University College of London i Edgar Pusch z Pelizaeus-Museum w Hildesheim opublikowali w czasopiśmie Science odkrycie w północnym Egipcie pozostałości huty szkła z roku 1250 p.n.e.

Technika produkcji cienkich, płaskich szyb okiennych została udoskonalona w XIV wieku we francuskiej Normandii. Pojedyncze szyby okienne, zwane gomółkami szklanymi, pracownicy wytwarzali poprzez wydmuchiwanie.

Stopione szkło przeznaczone na jedną szybkę za pomocą piszczeli szklarskiej wydmuchiwało się w dużą bańkę. Następnie bańka ulegała spłaszczeniu i przyczepiało się do końcówki żelaznego pręta, o nazwie przylepiak, który pracownik obracał najszybciej, jak mógł. Spłaszczona bańka szkła rozkładała się jak wachlarz i tworzyła koło o średnicy od 1 do 2 m. Z okrągłych, płaskich tafli szkła, odpowiednio przyciętych, wytwarzano małe okienka, przeznaczone przede wszystkim dla kościołów. “Wole oko” w środku koła było najmniej przezroczyste, ale wykorzystywano i te fragmenty, ponieważ szyby były bardzo drogie. Szklarz był w stanie wykonać tą metodą ok. tuzina szyb dziennie. Dlatego w średniowieczu szklane okna były drogim luksusem.

Druga technika polegała na wydmuchiwaniu podłużnej bańki w kształcie walca (tzw. cholewy). Następnie odcinano końce, a powstały cylinder rozcinano wzdłuż. Po rozprostowaniu otrzymywano małą taflę szkła okiennego.

Udoskonalone metody prasowania szkła wdrożono do stosunkowo niedrogiego masowego wytwarzania przemysłowego w Stanach Zjednoczonych w XIX wieku.

Na początku XX w wynaleziono metody ciągłej produkcji tafli szklanych. W 1913 roku belgijski technolog Emile Fourcault opatentował tę metodę (metoda Fourcault’a) produkcji szkła w postaci pionowej cienkiej wstęgi wyjmowanej z wanny, a w 1916 roku amerykański inżynier Gregorius wynalazł bezdyszowy sposób ciągnienia szkła płaskiego, znany później jako metoda Pittsburgh. Do połowy XX w. szkło ciągnione było masowo wykorzystywane do szklenia okien i drzwi. Nadal jest najtańszą metodą wytwarzania szkła płaskiego. Głównym mankamentem szkła ciągnionego jest jego falistość – zniekształcenie powierzchni łagodnymi wgłębieniami i wypukłościami – co oznacza zniekształcenie oglądanego przez szybę obrazu. Z tego względu obecnie produkcja szkła okiennego tą metodą została prawie całkowicie zaprzestana.

W 1952 roku nastąpił przełom w produkcji szkła płaskiego. Ponieważ wynalazca Sir Alastaira Pilkington wprowadził metodę float (zwanej też procesem Pilkingtona). Szkło produkowane tą metodą jest niemal że idealnie płaskie, nie posiada zniekształceń i wad optycznych. Płaskość tafli szklanej uzyskiwana jest w procesie ciągłym, poprzez rozpływanie się stopionego szkła po powierzchni płynnej cyny. W roku 2009 rynek producentów szkła płaskiego tą metodą był zdominowany przez cztery następujące firmy Asahi Glass, NSG/Pilkington, Saint-Gobain i Guardian Industries.

Źródło: www.wikipedia.pl

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>